Αν θέλεις να ξεκινήσεις podcast, δεν χρειάζεσαι απλώς μια ιδέα
By
Αν θέλεις να ξεκινήσεις podcast αλλά δεν ξέρεις από πού να το πιάσεις, ο πρώτος κύκλος του Podγκανγκστερς είναι φτιαγμένος ακριβώς γι’ αυτό και μέχρι αυτή τη στιγμή είμαστε σχεδόν στη μέση της διαδρομής
Πριν από το πρώτο record υπάρχουν πολλά πράγματα που χρειάζεται να ξεκαθαρίσεις. Ποιος θα σε ακούει, πότε θα σε ακούει, τι θα παίρνει από σένα, πώς πρέπει να ακούγεται η φωνή σου, τι format σου ταιριάζει και γιατί να επιστρέψει κάποιος σε αυτό. Όλα αυτά είναι τα ερωτήματα που αρχίζουν σιγά σιγά να βάζουν τάξη σε μια ιδέα που αλλιώς μένει απλώς στο «θέλω να κάνω podcast»
Και συνειδητοποίησα ότι πολλά από τα “κόλπα” του ραδιοφώνου είναι στην πραγματικότητα πολύ χρήσιμα και για έναν podcaster. Το πότε μπαίνεις στη μέρα του άλλου, το τι αίσθηση αφήνεις, το αν ακούγεσαι σταθερά, το αν ο ακροατής ξέρει περίπου τι να περιμένει όταν πατήσει play, αυτά δεν είναι μόνο ραδιοφωνικά μαθήματα, είναι και podcasting μαθήματα
Μέσα από αυτά τα επεισόδια άρχισε να ξεκαθαρίζει και κάτι πιο γενικό, ότι ο ήχος δεν επηρεάζει μόνο το podcast, αλλά και τον τρόπο που ζούμε την καθημερινότητά μας
Στο Podγκανγκστερς άρχισα να βλέπω πολύ καθαρά ότι το podcast δεν είναι απλώς ένα format. Είναι σχέση και η σχέση αυτή χτίζεται με τον ίδιο τρόπο που το ραδιόφωνο έμαθε να χτίζει τη δική του, με ρυθμό, με επανάληψη, με μια αίσθηση οικειότητας που επιστρέφει ξανά και ξανά
Γι’ αυτό και τα επεισόδια δεν είναι τυχαία το ένα δίπλα στο άλλο, είναι ένα ολοκληρωμένο ταξίδι. Μέχρι τώρα έχουν βγει 8 επεισόδια και σιγά σιγά αρχίζει να φαίνεται πιο καθαρά το ίδιο μοτίβο, τι χρειάζεται ένα podcast πριν καν ξεκινήσει, τι κρατάει έναν ακροατή κοντά και τι κάνει ένα audio μέσο να μένει μέσα στον χρόνο
Αν κάποιος θέλει να ξεκινήσει podcast, αυτά τα επεισόδια δεν είναι απλώς για να τα ακούσει, είναι για να τον βοηθήσουν να σκεφτεί πιο καθαρά, να καταλάβει τι ψάχνει να φτιάξει, ποιον θέλει να ακούσει, τι υπόσχεται και γιατί θα επιστρέψει κάποιος σε αυτό
Γιατί τελικά αυτό είναι που με ενδιαφέρει περισσότερο… Όχι να φτιάχνουμε κάτι που απλώς ανεβαίνει, αλλά κάτι που σιγά σιγά βρίσκει τη θέση του στη ζωή κάποιου
Παρακάτω αναλυτικά τι θα ακούσεις στα πρώτα 8 επεισόδια
1. Γιατί τα περισσότερα podcasts δεν αντέχουν στον χρόνο
Στο πρώτο επεισόδιο φαίνεται πιο καθαρά το πιο συνηθισμένο λάθος, να μπερδεύεις το ξεκίνημα με την ουσία. Είναι πολύ εύκολο να ενθουσιαστείς στην αρχή, να βρεις τίτλο, να στήσεις intro, να βγάλεις το πρώτο επεισόδιο και να νιώσεις ότι κάτι ξεκινά σωστά. Αλλά εκεί δεν αρχίζει το δύσκολο. Το δύσκολο είναι το μετά, το αν αυτό που ξεκίνησες μπορεί να σταθεί όταν φύγει ο αρχικός ενθουσιασμός. Εκεί αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι το podcast δεν χτίζεται μόνο με καλή ιδέα, χτίζεται με δομή, διάρκεια και λόγο ύπαρξης.
2. Sonic identity: γιατί θυμάσαι μια φωνή και όχι ένα logo
Στο δεύτερο επεισόδιο άρχισα να βλέπω πιο καθαρά κάτι που μου άλλαξε τον τρόπο που σκέφτομαι τη μνήμη. Δεν θυμόμαστε μόνο εικόνες, θυμόμαστε και ήχους, και φωνές, και ρυθμούς, και αίσθηση. Και αυτό με έκανε να καταλάβω ότι η sonic identity δεν είναι απλώς ένα ωραίο intro ή ένα ηχητικό σήμα στην αρχή. Είναι κάτι πιο βαθύ, κάτι που το σώμα μαθαίνει πριν προλάβει να το εξηγήσει ο εγκέφαλος. Από εκεί αρχίζει να φαίνεται ότι η αναγνώριση δεν χτίζεται μόνο με εικόνα, χτίζεται και με αίσθηση, και κυρίως με επανάληψη.
Μετά, στο τρίτο επεισόδιο, άρχισε να μου γίνεται πιο ξεκάθαρο ότι το podcast δεν ξεκινά πραγματικά τη στιγμή που ανεβαίνει το πρώτο επεισόδιο. Εγκαθίσταται. Μπαίνει σιγά σιγά στη ρουτίνα του άλλου, και αυτό αλλάζει εντελώς τη σκέψη. Δεν έχει σημασία μόνο αν σε άκουσαν μία φορά. Έχει σημασία αν έχουν λόγο να επιστρέψουν. Και εκεί κατάλαβα πόσο πιο πολύ μοιάζει το podcast με συνήθεια παρά με απλό content. Δεν είναι απλώς κάτι που ανεβάζεις, είναι κάτι που αρχίζει να μπαίνει μέσα στη μέρα του άλλου και να αποκτά θέση.
Στο τέταρτο επεισόδιο, μου έγινε ακόμα πιο καθαρό ότι ένα επεισόδιο δεν είναι απλώς περιεχόμενο, είναι εμπειρία χρόνου. Δεν έχει σημασία μόνο τι λες, αλλά πώς κυλά ο χρόνος όσο σε ακούει κάποιος. Η αρχή, ο ρυθμός, οι μεταβάσεις, το κλείσιμο, όλα αυτά δεν είναι λεπτομέρειες παραγωγής. Είναι ο τρόπος που χτίζεις μια ακουστική εμπειρία στην οποία ο άλλος θέλει να μείνει. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί σε βοηθά να δεις ότι δεν σχεδιάζεις μόνο λόγια, σχεδιάζεις και διάρκεια.
5. Τι γνωρίζει το ραδιόφωνο που τα brands αρνούνται να παραδεχτούν
Στο πέμπτο επεισόδιο, γύρισα στο ραδιόφωνο και εκεί συνειδητοποίησα κάτι πολύ χρήσιμο. Το ραδιόφωνο δεν επιβίωσε τυχαία. Έμαθε να λειτουργεί με ρυθμό, repetition και familiarity. Έμαθε να κουμπώνει πάνω στη ζωή σου χωρίς να σε κουράζει. Και αυτό μου έδειξε ότι η σχέση με το audio δεν χτίζεται με ένταση, αλλά με συνέπεια. Με έναν τρόπο που μοιάζει σχεδόν αθόρυβος, αλλά τελικά είναι πολύ σταθερός. Εκεί φαίνεται ότι το ραδιόφωνο δεν είναι μόνο ένα παλιό μέσο, είναι και ένα πολύ πρακτικό μάθημα για όποιον θέλει να σκεφτεί το podcast πιο σωστά.
Στο έκτο επεισόδιο, ήρθε η στιγμή που άκουσα πιο καθαρά τη δική μου φωνή απ’ έξω. Και αυτό είναι πάντα λίγο άβολο, αλλά και πολύ χρήσιμο. Γιατί η φωνή δεν είναι μόνο χροιά. Είναι ρυθμός, παύση, αίσθηση, θέση. Εκεί κατάλαβα ότι το podcast δεν σου δίνει φωνή. Αποκαλύπτει τη φωνή που ήδη έχεις. Και αυτό, ειδικά για brands και creators, είναι μια πολύ μεγάλη διαφορά. Δεν αρκεί να ξέρεις τι θα πεις, έχει σημασία και το πώς ακούγεσαι όταν το λες.
7. Τι μας μαθαίνουν οι ταινίες και τα video games για τον ήχο
Και στο έβδομο επεισόδιο άρχισα να βλέπω τον ήχο πιο ευρύτερα. Όχι μόνο σαν κάτι που ακούγεται, αλλά σαν κάτι που μετακινεί κατάσταση. Σε ταινίες, σε video games και σε καθημερινές εμπειρίες, ο ήχος επηρεάζει πρώτα το σώμα και μετά τη σκέψη. Αυτό με βοήθησε να καταλάβω ότι το audio δεν είναι background. Είναι τρόπος να αλλάξεις το πώς νιώθει κάποιος πριν καν το εξηγήσει στον εαυτό του. Και αυτό το αλλάζει όλο, γιατί ξαφνικά ο ήχος δεν είναι μόνο πληροφορία, είναι αίσθηση, αντίδραση, παρουσία.
Στο όγδοο επεισόδιο το πράγμα πάει ένα βήμα πιο βαθιά. Το βασικό που μένει είναι ότι πρώτα αντιδρά το σώμα και μετά έρχεται η σκέψη. Αυτό αλλάζει εντελώς τον τρόπο που βλέπεις τη φωνή, τον ρυθμό, τις παύσεις και τη συνολική αίσθηση ενός podcast. Γιατί δεν φτιάχνεις απλώς κάτι που θα καταλάβει ο άλλος λογικά. Φτιάχνεις κάτι που θα νιώσει. Και αυτό είναι ίσως το πιο ουσιαστικό μάθημα αυτού του επεισοδίου, ότι το audio μπαίνει μέσα μας πριν το αναλύσουμε.
Αν θέλεις να ξεκινήσεις podcast, δεν χρειάζεσαι απλώς μια ιδέα
Αν θέλεις να ξεκινήσεις podcast αλλά δεν ξέρεις από πού να το πιάσεις, ο πρώτος κύκλος του Podγκανγκστερς είναι φτιαγμένος ακριβώς γι’ αυτό και μέχρι αυτή τη στιγμή είμαστε σχεδόν στη μέση της διαδρομής
Πριν από το πρώτο record υπάρχουν πολλά πράγματα που χρειάζεται να ξεκαθαρίσεις. Ποιος θα σε ακούει, πότε θα σε ακούει, τι θα παίρνει από σένα, πώς πρέπει να ακούγεται η φωνή σου, τι format σου ταιριάζει και γιατί να επιστρέψει κάποιος σε αυτό. Όλα αυτά είναι τα ερωτήματα που αρχίζουν σιγά σιγά να βάζουν τάξη σε μια ιδέα που αλλιώς μένει απλώς στο «θέλω να κάνω podcast»
Και συνειδητοποίησα ότι πολλά από τα “κόλπα” του ραδιοφώνου είναι στην πραγματικότητα πολύ χρήσιμα και για έναν podcaster. Το πότε μπαίνεις στη μέρα του άλλου, το τι αίσθηση αφήνεις, το αν ακούγεσαι σταθερά, το αν ο ακροατής ξέρει περίπου τι να περιμένει όταν πατήσει play, αυτά δεν είναι μόνο ραδιοφωνικά μαθήματα, είναι και podcasting μαθήματα
Μέσα από αυτά τα επεισόδια άρχισε να ξεκαθαρίζει και κάτι πιο γενικό, ότι ο ήχος δεν επηρεάζει μόνο το podcast, αλλά και τον τρόπο που ζούμε την καθημερινότητά μας
Στο Podγκανγκστερς άρχισα να βλέπω πολύ καθαρά ότι το podcast δεν είναι απλώς ένα format. Είναι σχέση και η σχέση αυτή χτίζεται με τον ίδιο τρόπο που το ραδιόφωνο έμαθε να χτίζει τη δική του, με ρυθμό, με επανάληψη, με μια αίσθηση οικειότητας που επιστρέφει ξανά και ξανά
Γι’ αυτό και τα επεισόδια δεν είναι τυχαία το ένα δίπλα στο άλλο, είναι ένα ολοκληρωμένο ταξίδι. Μέχρι τώρα έχουν βγει 8 επεισόδια και σιγά σιγά αρχίζει να φαίνεται πιο καθαρά το ίδιο μοτίβο, τι χρειάζεται ένα podcast πριν καν ξεκινήσει, τι κρατάει έναν ακροατή κοντά και τι κάνει ένα audio μέσο να μένει μέσα στον χρόνο
Αν κάποιος θέλει να ξεκινήσει podcast, αυτά τα επεισόδια δεν είναι απλώς για να τα ακούσει, είναι για να τον βοηθήσουν να σκεφτεί πιο καθαρά, να καταλάβει τι ψάχνει να φτιάξει, ποιον θέλει να ακούσει, τι υπόσχεται και γιατί θα επιστρέψει κάποιος σε αυτό
Γιατί τελικά αυτό είναι που με ενδιαφέρει περισσότερο… Όχι να φτιάχνουμε κάτι που απλώς ανεβαίνει, αλλά κάτι που σιγά σιγά βρίσκει τη θέση του στη ζωή κάποιου
Παρακάτω αναλυτικά τι θα ακούσεις στα πρώτα 8 επεισόδια
1. Γιατί τα περισσότερα podcasts δεν αντέχουν στον χρόνο
Στο πρώτο επεισόδιο φαίνεται πιο καθαρά το πιο συνηθισμένο λάθος, να μπερδεύεις το ξεκίνημα με την ουσία. Είναι πολύ εύκολο να ενθουσιαστείς στην αρχή, να βρεις τίτλο, να στήσεις intro, να βγάλεις το πρώτο επεισόδιο και να νιώσεις ότι κάτι ξεκινά σωστά. Αλλά εκεί δεν αρχίζει το δύσκολο. Το δύσκολο είναι το μετά, το αν αυτό που ξεκίνησες μπορεί να σταθεί όταν φύγει ο αρχικός ενθουσιασμός. Εκεί αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι το podcast δεν χτίζεται μόνο με καλή ιδέα, χτίζεται με δομή, διάρκεια και λόγο ύπαρξης.
Άκουσέ το εδώ και διάβασε τις σημειώσεις μου
2. Sonic identity: γιατί θυμάσαι μια φωνή και όχι ένα logo
Στο δεύτερο επεισόδιο άρχισα να βλέπω πιο καθαρά κάτι που μου άλλαξε τον τρόπο που σκέφτομαι τη μνήμη. Δεν θυμόμαστε μόνο εικόνες, θυμόμαστε και ήχους, και φωνές, και ρυθμούς, και αίσθηση. Και αυτό με έκανε να καταλάβω ότι η sonic identity δεν είναι απλώς ένα ωραίο intro ή ένα ηχητικό σήμα στην αρχή. Είναι κάτι πιο βαθύ, κάτι που το σώμα μαθαίνει πριν προλάβει να το εξηγήσει ο εγκέφαλος. Από εκεί αρχίζει να φαίνεται ότι η αναγνώριση δεν χτίζεται μόνο με εικόνα, χτίζεται και με αίσθηση, και κυρίως με επανάληψη.
Άκουσέ το εδώ και διάβασε τις σημειώσεις μου
3. Το podcast δεν ξεκινά. Εγκαθίσταται
Μετά, στο τρίτο επεισόδιο, άρχισε να μου γίνεται πιο ξεκάθαρο ότι το podcast δεν ξεκινά πραγματικά τη στιγμή που ανεβαίνει το πρώτο επεισόδιο. Εγκαθίσταται. Μπαίνει σιγά σιγά στη ρουτίνα του άλλου, και αυτό αλλάζει εντελώς τη σκέψη. Δεν έχει σημασία μόνο αν σε άκουσαν μία φορά. Έχει σημασία αν έχουν λόγο να επιστρέψουν. Και εκεί κατάλαβα πόσο πιο πολύ μοιάζει το podcast με συνήθεια παρά με απλό content. Δεν είναι απλώς κάτι που ανεβάζεις, είναι κάτι που αρχίζει να μπαίνει μέσα στη μέρα του άλλου και να αποκτά θέση.
Άκουσέ το εδώ και διάβασε τις σημειώσεις μου
4. Πώς σχεδιάζονται 25 λεπτά που αξίζουν
Στο τέταρτο επεισόδιο, μου έγινε ακόμα πιο καθαρό ότι ένα επεισόδιο δεν είναι απλώς περιεχόμενο, είναι εμπειρία χρόνου. Δεν έχει σημασία μόνο τι λες, αλλά πώς κυλά ο χρόνος όσο σε ακούει κάποιος. Η αρχή, ο ρυθμός, οι μεταβάσεις, το κλείσιμο, όλα αυτά δεν είναι λεπτομέρειες παραγωγής. Είναι ο τρόπος που χτίζεις μια ακουστική εμπειρία στην οποία ο άλλος θέλει να μείνει. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί σε βοηθά να δεις ότι δεν σχεδιάζεις μόνο λόγια, σχεδιάζεις και διάρκεια.
Άκουσέ το εδώ και διάβασε τις σημειώσεις μου
5. Τι γνωρίζει το ραδιόφωνο που τα brands αρνούνται να παραδεχτούν
Στο πέμπτο επεισόδιο, γύρισα στο ραδιόφωνο και εκεί συνειδητοποίησα κάτι πολύ χρήσιμο. Το ραδιόφωνο δεν επιβίωσε τυχαία. Έμαθε να λειτουργεί με ρυθμό, repetition και familiarity. Έμαθε να κουμπώνει πάνω στη ζωή σου χωρίς να σε κουράζει. Και αυτό μου έδειξε ότι η σχέση με το audio δεν χτίζεται με ένταση, αλλά με συνέπεια. Με έναν τρόπο που μοιάζει σχεδόν αθόρυβος, αλλά τελικά είναι πολύ σταθερός. Εκεί φαίνεται ότι το ραδιόφωνο δεν είναι μόνο ένα παλιό μέσο, είναι και ένα πολύ πρακτικό μάθημα για όποιον θέλει να σκεφτεί το podcast πιο σωστά.
Άκουσέ το εδώ και διάβασε τις σημειώσεις μου
6. Όταν ακούς τη φωνή σου απ’ έξω
Στο έκτο επεισόδιο, ήρθε η στιγμή που άκουσα πιο καθαρά τη δική μου φωνή απ’ έξω. Και αυτό είναι πάντα λίγο άβολο, αλλά και πολύ χρήσιμο. Γιατί η φωνή δεν είναι μόνο χροιά. Είναι ρυθμός, παύση, αίσθηση, θέση. Εκεί κατάλαβα ότι το podcast δεν σου δίνει φωνή. Αποκαλύπτει τη φωνή που ήδη έχεις. Και αυτό, ειδικά για brands και creators, είναι μια πολύ μεγάλη διαφορά. Δεν αρκεί να ξέρεις τι θα πεις, έχει σημασία και το πώς ακούγεσαι όταν το λες.
Άκουσέ το εδώ και διάβασε τις σημειώσεις μου
7. Τι μας μαθαίνουν οι ταινίες και τα video games για τον ήχο
Και στο έβδομο επεισόδιο άρχισα να βλέπω τον ήχο πιο ευρύτερα. Όχι μόνο σαν κάτι που ακούγεται, αλλά σαν κάτι που μετακινεί κατάσταση. Σε ταινίες, σε video games και σε καθημερινές εμπειρίες, ο ήχος επηρεάζει πρώτα το σώμα και μετά τη σκέψη. Αυτό με βοήθησε να καταλάβω ότι το audio δεν είναι background. Είναι τρόπος να αλλάξεις το πώς νιώθει κάποιος πριν καν το εξηγήσει στον εαυτό του. Και αυτό το αλλάζει όλο, γιατί ξαφνικά ο ήχος δεν είναι μόνο πληροφορία, είναι αίσθηση, αντίδραση, παρουσία.
Άκουσέ το εδώ και διάβασε τις σημειώσεις μου
8. Το σώμα ακούει πριν σκεφτεί
Στο όγδοο επεισόδιο το πράγμα πάει ένα βήμα πιο βαθιά. Το βασικό που μένει είναι ότι πρώτα αντιδρά το σώμα και μετά έρχεται η σκέψη. Αυτό αλλάζει εντελώς τον τρόπο που βλέπεις τη φωνή, τον ρυθμό, τις παύσεις και τη συνολική αίσθηση ενός podcast. Γιατί δεν φτιάχνεις απλώς κάτι που θα καταλάβει ο άλλος λογικά. Φτιάχνεις κάτι που θα νιώσει. Και αυτό είναι ίσως το πιο ουσιαστικό μάθημα αυτού του επεισοδίου, ότι το audio μπαίνει μέσα μας πριν το αναλύσουμε.
Άκουσέ το εδώ και διάβασε τις σημειώσεις μου