2. Sonic identity / γιατί θυμάσαι μια φωνή και όχι ένα logo
By
Κάποιες φωνές μένουν μέσα σου πολύ πιο εύκολα από μια εικόνα, και αυτό δεν είναι τυχαίο. Σε αυτό το επεισόδιο θα μάθεις πώς η μνήμη πιάνει τον ήχο, πώς ένα μικρό cue μπορεί να γίνει αναγνωρίσιμο σήμα και γιατί η ταυτότητα ενός brand δεν χτίζεται μόνο οπτικά, αλλά και μέσα από το πώς ακούγεται ξανά και ξανά
NOTES
Μερικά πράγματα δεν τα θυμάσαι επειδή τα είδες, αλλά επειδή τα άκουσες αρκετές φορές. Αυτό είναι και το πρώτο σημείο που με ενδιαφέρει εδώ: η μνήμη δεν λειτουργεί μόνο οπτικά. Πολύ συχνά λειτουργεί ηχητικά, δηλαδή κρατά πιο εύκολα τον τόνο, τον ρυθμό και την αίσθηση μιας φωνής, παρά τις λεπτομέρειες ενός logo
Αν το σκεφτείς, το καταλαβαίνεις αμέσως με απλά παραδείγματα. Ένας ήχος σαν του Netflix διαρκεί λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο, αλλά αρκεί για να τον αναγνωρίσεις πριν καν τον επεξεργαστείς συνειδητά. Αυτό συμβαίνει επειδή ο εγκέφαλος δεν αποθηκεύει μόνο πληροφορία. Αποθηκεύει μοτίβα. Και όταν ένα μοτίβο επανέρχεται στο ίδιο πλαίσιο, αρχίζει να γίνεται οικείο χωρίς να χρειάζεται προσπάθεια
Κάπως έτσι λειτουργεί και η sonic identity. Δεν είναι απλώς ένα ωραίο intro ή ένα jingle στην αρχή. Είναι ο τρόπος που ακούγεσαι σταθερά, ο ρυθμός που επανέρχεται, η αίσθηση που αφήνεις κάθε φορά. Αν κάθε φορά αλλάζεις ενέργεια, ύφος και θερμοκρασία, ο άλλος δεν προλαβαίνει να σε αναγνωρίσει. Και τότε δεν χτίζεται μνήμη
Το ενδιαφέρον είναι ότι ο ήχος μπορεί να λειτουργεί και σαν μικρό σήμα επιστροφής. Όταν κάτι ακούγεται ξανά και ξανά με τον ίδιο τρόπο, αρχίζει να σημαίνει κάτι συγκεκριμένο. Γίνεται cue. Γίνεται το σήμα ότι μπαίνεις σε έναν γνώριμο χώρο σκέψης. Και εκεί ο ήχος παύει να είναι απλώς στοιχείο και γίνεται μηχανισμός
Αυτό έχει μεγάλη σημασία και για τα brands. Πολλά brands προσπαθούν να ακούγονται σωστά, προσεγμένα, ασφαλή. Αλλά το σωστό δεν είναι πάντα αναγνωρίσιμο. Αν ακούγεσαι διαφορετικά κάθε φορά, ο άλλος πρέπει να σε μάθει από την αρχή. Αν όμως υπάρχει μια σταθερή ηχητική συμπεριφορά, ο εγκέφαλος σταματά να προσπαθεί και απλώς αναγνωρίζει
Γι’ αυτό και η sonic identity δεν είναι θέμα διακόσμησης. Είναι θέμα συνέπειας. Είναι το αν κάποιος μπορεί να σε αναγνωρίσει χωρίς να ακούσει το όνομά σου. Αν ακούσει δέκα δευτερόλεπτα και δεν καταλάβει ότι είσαι εσύ, τότε δεν έχεις πραγματική ηχητική ταυτότητα. Έχεις απλώς περιεχόμενο
Αυτό που κρατάω τελικά είναι ότι η μνήμη δεν χτίζεται από ένταση. Χτίζεται από επανάληψη. Και ο ήχος έχει ένα πλεονέκτημα εδώ, γιατί μπορεί να επαναληφθεί χωρίς να κουράζει τόσο εύκολα όσο άλλα στοιχεία της επικοινωνίας. Αν το κάνεις σωστά, δεν χρειάζεται να φωνάζεις πιο δυνατά. Χρειάζεται να ακούγεσαι με τον ίδιο χαρακτήρα αρκετές φορές, μέχρι να γίνεις γνώριμος
2. Sonic identity / γιατί θυμάσαι μια φωνή και όχι ένα logo
Κάποιες φωνές μένουν μέσα σου πολύ πιο εύκολα από μια εικόνα, και αυτό δεν είναι τυχαίο. Σε αυτό το επεισόδιο θα μάθεις πώς η μνήμη πιάνει τον ήχο, πώς ένα μικρό cue μπορεί να γίνει αναγνωρίσιμο σήμα και γιατί η ταυτότητα ενός brand δεν χτίζεται μόνο οπτικά, αλλά και μέσα από το πώς ακούγεται ξανά και ξανά
NOTES
Μερικά πράγματα δεν τα θυμάσαι επειδή τα είδες, αλλά επειδή τα άκουσες αρκετές φορές. Αυτό είναι και το πρώτο σημείο που με ενδιαφέρει εδώ: η μνήμη δεν λειτουργεί μόνο οπτικά. Πολύ συχνά λειτουργεί ηχητικά, δηλαδή κρατά πιο εύκολα τον τόνο, τον ρυθμό και την αίσθηση μιας φωνής, παρά τις λεπτομέρειες ενός logo
Αν το σκεφτείς, το καταλαβαίνεις αμέσως με απλά παραδείγματα. Ένας ήχος σαν του Netflix διαρκεί λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο, αλλά αρκεί για να τον αναγνωρίσεις πριν καν τον επεξεργαστείς συνειδητά. Αυτό συμβαίνει επειδή ο εγκέφαλος δεν αποθηκεύει μόνο πληροφορία. Αποθηκεύει μοτίβα. Και όταν ένα μοτίβο επανέρχεται στο ίδιο πλαίσιο, αρχίζει να γίνεται οικείο χωρίς να χρειάζεται προσπάθεια
Κάπως έτσι λειτουργεί και η sonic identity. Δεν είναι απλώς ένα ωραίο intro ή ένα jingle στην αρχή. Είναι ο τρόπος που ακούγεσαι σταθερά, ο ρυθμός που επανέρχεται, η αίσθηση που αφήνεις κάθε φορά. Αν κάθε φορά αλλάζεις ενέργεια, ύφος και θερμοκρασία, ο άλλος δεν προλαβαίνει να σε αναγνωρίσει. Και τότε δεν χτίζεται μνήμη
Το ενδιαφέρον είναι ότι ο ήχος μπορεί να λειτουργεί και σαν μικρό σήμα επιστροφής. Όταν κάτι ακούγεται ξανά και ξανά με τον ίδιο τρόπο, αρχίζει να σημαίνει κάτι συγκεκριμένο. Γίνεται cue. Γίνεται το σήμα ότι μπαίνεις σε έναν γνώριμο χώρο σκέψης. Και εκεί ο ήχος παύει να είναι απλώς στοιχείο και γίνεται μηχανισμός
Αυτό έχει μεγάλη σημασία και για τα brands. Πολλά brands προσπαθούν να ακούγονται σωστά, προσεγμένα, ασφαλή. Αλλά το σωστό δεν είναι πάντα αναγνωρίσιμο. Αν ακούγεσαι διαφορετικά κάθε φορά, ο άλλος πρέπει να σε μάθει από την αρχή. Αν όμως υπάρχει μια σταθερή ηχητική συμπεριφορά, ο εγκέφαλος σταματά να προσπαθεί και απλώς αναγνωρίζει
Γι’ αυτό και η sonic identity δεν είναι θέμα διακόσμησης. Είναι θέμα συνέπειας. Είναι το αν κάποιος μπορεί να σε αναγνωρίσει χωρίς να ακούσει το όνομά σου. Αν ακούσει δέκα δευτερόλεπτα και δεν καταλάβει ότι είσαι εσύ, τότε δεν έχεις πραγματική ηχητική ταυτότητα. Έχεις απλώς περιεχόμενο
Αυτό που κρατάω τελικά είναι ότι η μνήμη δεν χτίζεται από ένταση. Χτίζεται από επανάληψη. Και ο ήχος έχει ένα πλεονέκτημα εδώ, γιατί μπορεί να επαναληφθεί χωρίς να κουράζει τόσο εύκολα όσο άλλα στοιχεία της επικοινωνίας. Αν το κάνεις σωστά, δεν χρειάζεται να φωνάζεις πιο δυνατά. Χρειάζεται να ακούγεσαι με τον ίδιο χαρακτήρα αρκετές φορές, μέχρι να γίνεις γνώριμος