Γιατί τα περισσότερα podcasts δεν αντέχουν στον χρόνο
By
Ξεκινάς με ενθουσιασμό, βρίσκεις τίτλο, στήνεις την πρώτη εικόνα και όλα μοιάζουν έτοιμα να πάρουν μπροστά. Σε αυτό το επεισόδιο θα καταλάβεις γιατί το δύσκολο δεν είναι το ξεκίνημα, αλλά το να έχεις αρχιτεκτονική για να συνεχίσεις όταν ο πρώτος ενθουσιασμός φύγει, γιατί εκεί κρίνεται αν το podcast θα γίνει συνήθεια ή θα χαθεί σαν ένα ακόμα project
NOTES
Υπάρχει μια στιγμή που σε κάνει να σκεφτείς πολύ διαφορετικά το podcasting, και συνήθως δεν είναι το πρώτο επεισόδιο, είναι το πέμπτο ή το έκτο, εκεί που ο αρχικός ενθουσιασμός αρχίζει να πέφτει και φαίνεται αν αυτό που ξεκίνησε είχε πραγματική βάση ή απλώς είχε μια καλή αρχή
Αυτό ακριβώς περιγράφει και το Podfade, δηλαδή τη σιωπηλή εξαφάνιση ενός podcast πριν προλάβει να γίνει κάτι σταθερό. Δεν μιλάμε για ένα show που απέτυχε με θόρυβο, αλλά για ένα project που ξεκίνησε με ενέργεια και μετά, κάπου στην πορεία, άδειασε. Και αυτό δεν συμβαίνει επειδή έλειπε πάντα το καλό content. Πολύ πιο συχνά συμβαίνει επειδή έλειπε η αρχιτεκτονική που θα το κρατούσε ζωντανό στον χρόνο
Το πιο συνηθισμένο λάθος είναι ότι αντιμετωπίζουμε το podcast σαν content. Σαν κάτι που το φτιάχνεις, το ανεβάζεις και μετά περιμένεις το επόμενο επεισόδιο να κάνει το ίδιο πράγμα από μόνο του. Αλλά ένα podcast δεν δουλεύει έτσι όταν δουλεύει σωστά. Στην ουσία, μοιάζει περισσότερο με συνήθεια. Και οι συνήθειες δεν χτίζονται από μια καλή στιγμή. Χτίζονται από επανάληψη, ρυθμό και μια αίσθηση ότι κάτι επιστρέφει με τρόπο γνώριμο
Αν το δούμε λίγο πιο απλά, κάθε συνήθεια χρειάζεται τρία πράγματα. Χρειάζεται ένα trigger, δηλαδή κάτι που σε βάζει στη διαδικασία. Χρειάζεται μια επαναλαμβανόμενη εμπειρία, δηλαδή κάτι που αναγνωρίζεις και ξέρεις περίπου τι θα σου δώσει. Και χρειάζεται μια ανταμοιβή, δηλαδή έναν λόγο για να επιστρέψεις. Όταν λείπει ένα από αυτά, η συνήθεια δεν εγκαθίσταται ποτέ. Και στα περισσότερα podcasts λείπουν και τα τρία, ή τουλάχιστον δεν είναι αρκετά καθαρά για να κρατήσουν τον ακροατή κοντά τους
Γι’ αυτό και η ερώτηση δεν είναι μόνο «να κάνουμε podcast;» Η πιο χρήσιμη ερώτηση είναι άλλη, τι ακριβώς θέλουμε να χτίσουμε με αυτό. Θέλουμε απλώς να ακουστούμε, να κάνουμε awareness, να έχουμε παρουσία, ή θέλουμε να δημιουργήσουμε κάτι που θα έχει θέση στη ζωή του άλλου. Γιατί εκεί είναι η διαφορά ανάμεσα σε ένα project και σε μια υποδομή. Το project μπορεί να τελειώσει. Η υποδομή συνεχίζει να λειτουργεί και όταν ο πρώτος ενθουσιασμός έχει φύγει
Το ραδιόφωνο βοηθά πολύ να το καταλάβεις αυτό. Οι άνθρωποι δεν επιστρέφουν μόνο επειδή τους άρεσε το θέμα. Επιστρέφουν επειδή αναγνωρίζουν ένα pattern. Ξέρουν περίπου τι θα πάρουν, πότε θα το πάρουν και πώς θα τους κάνει να νιώσουν. Με άλλα λόγια, δεν γυρίζουν μόνο για το περιεχόμενο, αλλά για την οικειότητα που χτίζεται όταν κάτι επαναλαμβάνεται σωστά. Το ραδιόφωνο αυτό το έχει λύσει εδώ και χρόνια, και αυτό είναι ένα από τα πιο χρήσιμα μαθήματα για όποιον σκέφτεται να ξεκινήσει podcast
Γιατί το podcast δεν πεθαίνει συνήθως από έλλειψη ιδεών. Πεθαίνει από έλλειψη ρυθμού. Από το ότι δεν υπάρχει καθαρή εμπειρία που να επαναλαμβάνεται, δεν υπάρχει σταθερή αίσθηση μέσα στον χρόνο, δεν υπάρχει σαφής ρόλος για το πού μπαίνει αυτό το πράγμα στη ζωή του ακροατή. Υπάρχει πρόθεση, υπάρχει συζήτηση, υπάρχει περιεχόμενο, αλλά όχι πάντα μια καθαρή απάντηση στο τι πρέπει να νιώσει κάποιος και τι πρέπει να περιμένει όταν επιστρέψει
Αυτός είναι και ο λόγος που τόσα branded podcasts εξαφανίζονται χωρίς να το καταλάβει κανείς. Ξεκινούν με launch, με PR, με production value, με όμορφο artwork και με καλή πρόθεση. Αλλά αν δεν έχουν ρόλο μέσα στην καθημερινότητα του ακροατή, αν δεν του δίνουν λόγο να επιστρέψει την επόμενη εβδομάδα, τότε απλώς περνάνε μπροστά του και φεύγουν. Δεν είναι αρκετό να είναι καλό ένα podcast, πρέπει να βρίσκει θέση
Αν θέλεις να το δεις πρακτικά, πριν ξεκινήσει οποιοδήποτε podcast αξίζει να απαντηθούν τρεις απλές ερωτήσεις. Ποια εμπειρία σχεδιάζεις, όχι ποιο θέμα. Ποια συνήθεια θέλεις να δημιουργήσεις, και σε ποια στιγμή της ημέρας. Και ποιος είναι ο ρόλος του podcast μέσα στον χρόνο, είναι awareness, σχέση ή asset. Αν αυτές οι απαντήσεις δεν είναι καθαρές από πριν, το project πολύ συχνά τελειώνει εκεί που τελειώνει ο πρώτος ενθουσιασμός
Και υπάρχει και κάτι ακόμα, πιο προσωπικό. Το podcast είναι από τα λίγα μέσα που δεν σου επιτρέπουν να κρυφτείς εύκολα πίσω από το σωστό. Όταν μιλάς, ακούγεται αν υπάρχει θέση, αν υπάρχει πραγματική σκέψη, αν υπάρχει εσωτερική συνέπεια. Δεν αρκεί να ξέρεις τι θέλεις να πεις, χρειάζεται να ξέρεις και αν η φωνή σου αντέχει να το μεταφέρει ξανά και ξανά χωρίς να αδειάζει. Εκεί φαίνεται αν έχεις απλώς ένα θέμα, ή αν έχεις πραγματικά κάτι που μπορεί να μείνει
Ίσως γι’ αυτό το πιο σημαντικό ερώτημα δεν είναι αν ένα podcast μπορεί να ξεκινήσει, αλλά αν μπορεί να συνεχίσει. Αν μπορεί να ξανακουστεί χωρίς να ακούγεται κουρασμένο. Αν μπορεί να γίνει γνώριμο χωρίς να γίνει βαρετό. Αν μπορεί να υπάρξει αρκετά στον χρόνο ώστε να χτίσει σχέση και όχι μόνο προσοχή
Γιατί τελικά αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα στο audio, όχι να τραβήξεις attention για λίγο, αλλά να γίνεις κάτι που ο άλλος περιμένει να ξαναβρεί
Γιατί τα περισσότερα podcasts δεν αντέχουν στον χρόνο
Ξεκινάς με ενθουσιασμό, βρίσκεις τίτλο, στήνεις την πρώτη εικόνα και όλα μοιάζουν έτοιμα να πάρουν μπροστά. Σε αυτό το επεισόδιο θα καταλάβεις γιατί το δύσκολο δεν είναι το ξεκίνημα, αλλά το να έχεις αρχιτεκτονική για να συνεχίσεις όταν ο πρώτος ενθουσιασμός φύγει, γιατί εκεί κρίνεται αν το podcast θα γίνει συνήθεια ή θα χαθεί σαν ένα ακόμα project
NOTES
Υπάρχει μια στιγμή που σε κάνει να σκεφτείς πολύ διαφορετικά το podcasting, και συνήθως δεν είναι το πρώτο επεισόδιο, είναι το πέμπτο ή το έκτο, εκεί που ο αρχικός ενθουσιασμός αρχίζει να πέφτει και φαίνεται αν αυτό που ξεκίνησε είχε πραγματική βάση ή απλώς είχε μια καλή αρχή
Αυτό ακριβώς περιγράφει και το Podfade, δηλαδή τη σιωπηλή εξαφάνιση ενός podcast πριν προλάβει να γίνει κάτι σταθερό. Δεν μιλάμε για ένα show που απέτυχε με θόρυβο, αλλά για ένα project που ξεκίνησε με ενέργεια και μετά, κάπου στην πορεία, άδειασε. Και αυτό δεν συμβαίνει επειδή έλειπε πάντα το καλό content. Πολύ πιο συχνά συμβαίνει επειδή έλειπε η αρχιτεκτονική που θα το κρατούσε ζωντανό στον χρόνο
Το πιο συνηθισμένο λάθος είναι ότι αντιμετωπίζουμε το podcast σαν content. Σαν κάτι που το φτιάχνεις, το ανεβάζεις και μετά περιμένεις το επόμενο επεισόδιο να κάνει το ίδιο πράγμα από μόνο του. Αλλά ένα podcast δεν δουλεύει έτσι όταν δουλεύει σωστά. Στην ουσία, μοιάζει περισσότερο με συνήθεια. Και οι συνήθειες δεν χτίζονται από μια καλή στιγμή. Χτίζονται από επανάληψη, ρυθμό και μια αίσθηση ότι κάτι επιστρέφει με τρόπο γνώριμο
Αν το δούμε λίγο πιο απλά, κάθε συνήθεια χρειάζεται τρία πράγματα. Χρειάζεται ένα trigger, δηλαδή κάτι που σε βάζει στη διαδικασία. Χρειάζεται μια επαναλαμβανόμενη εμπειρία, δηλαδή κάτι που αναγνωρίζεις και ξέρεις περίπου τι θα σου δώσει. Και χρειάζεται μια ανταμοιβή, δηλαδή έναν λόγο για να επιστρέψεις. Όταν λείπει ένα από αυτά, η συνήθεια δεν εγκαθίσταται ποτέ. Και στα περισσότερα podcasts λείπουν και τα τρία, ή τουλάχιστον δεν είναι αρκετά καθαρά για να κρατήσουν τον ακροατή κοντά τους
Γι’ αυτό και η ερώτηση δεν είναι μόνο «να κάνουμε podcast;» Η πιο χρήσιμη ερώτηση είναι άλλη, τι ακριβώς θέλουμε να χτίσουμε με αυτό. Θέλουμε απλώς να ακουστούμε, να κάνουμε awareness, να έχουμε παρουσία, ή θέλουμε να δημιουργήσουμε κάτι που θα έχει θέση στη ζωή του άλλου. Γιατί εκεί είναι η διαφορά ανάμεσα σε ένα project και σε μια υποδομή. Το project μπορεί να τελειώσει. Η υποδομή συνεχίζει να λειτουργεί και όταν ο πρώτος ενθουσιασμός έχει φύγει
Το ραδιόφωνο βοηθά πολύ να το καταλάβεις αυτό. Οι άνθρωποι δεν επιστρέφουν μόνο επειδή τους άρεσε το θέμα. Επιστρέφουν επειδή αναγνωρίζουν ένα pattern. Ξέρουν περίπου τι θα πάρουν, πότε θα το πάρουν και πώς θα τους κάνει να νιώσουν. Με άλλα λόγια, δεν γυρίζουν μόνο για το περιεχόμενο, αλλά για την οικειότητα που χτίζεται όταν κάτι επαναλαμβάνεται σωστά. Το ραδιόφωνο αυτό το έχει λύσει εδώ και χρόνια, και αυτό είναι ένα από τα πιο χρήσιμα μαθήματα για όποιον σκέφτεται να ξεκινήσει podcast
Γιατί το podcast δεν πεθαίνει συνήθως από έλλειψη ιδεών. Πεθαίνει από έλλειψη ρυθμού. Από το ότι δεν υπάρχει καθαρή εμπειρία που να επαναλαμβάνεται, δεν υπάρχει σταθερή αίσθηση μέσα στον χρόνο, δεν υπάρχει σαφής ρόλος για το πού μπαίνει αυτό το πράγμα στη ζωή του ακροατή. Υπάρχει πρόθεση, υπάρχει συζήτηση, υπάρχει περιεχόμενο, αλλά όχι πάντα μια καθαρή απάντηση στο τι πρέπει να νιώσει κάποιος και τι πρέπει να περιμένει όταν επιστρέψει
Αυτός είναι και ο λόγος που τόσα branded podcasts εξαφανίζονται χωρίς να το καταλάβει κανείς. Ξεκινούν με launch, με PR, με production value, με όμορφο artwork και με καλή πρόθεση. Αλλά αν δεν έχουν ρόλο μέσα στην καθημερινότητα του ακροατή, αν δεν του δίνουν λόγο να επιστρέψει την επόμενη εβδομάδα, τότε απλώς περνάνε μπροστά του και φεύγουν. Δεν είναι αρκετό να είναι καλό ένα podcast, πρέπει να βρίσκει θέση
Αν θέλεις να το δεις πρακτικά, πριν ξεκινήσει οποιοδήποτε podcast αξίζει να απαντηθούν τρεις απλές ερωτήσεις. Ποια εμπειρία σχεδιάζεις, όχι ποιο θέμα. Ποια συνήθεια θέλεις να δημιουργήσεις, και σε ποια στιγμή της ημέρας. Και ποιος είναι ο ρόλος του podcast μέσα στον χρόνο, είναι awareness, σχέση ή asset. Αν αυτές οι απαντήσεις δεν είναι καθαρές από πριν, το project πολύ συχνά τελειώνει εκεί που τελειώνει ο πρώτος ενθουσιασμός
Και υπάρχει και κάτι ακόμα, πιο προσωπικό. Το podcast είναι από τα λίγα μέσα που δεν σου επιτρέπουν να κρυφτείς εύκολα πίσω από το σωστό. Όταν μιλάς, ακούγεται αν υπάρχει θέση, αν υπάρχει πραγματική σκέψη, αν υπάρχει εσωτερική συνέπεια. Δεν αρκεί να ξέρεις τι θέλεις να πεις, χρειάζεται να ξέρεις και αν η φωνή σου αντέχει να το μεταφέρει ξανά και ξανά χωρίς να αδειάζει. Εκεί φαίνεται αν έχεις απλώς ένα θέμα, ή αν έχεις πραγματικά κάτι που μπορεί να μείνει
Ίσως γι’ αυτό το πιο σημαντικό ερώτημα δεν είναι αν ένα podcast μπορεί να ξεκινήσει, αλλά αν μπορεί να συνεχίσει. Αν μπορεί να ξανακουστεί χωρίς να ακούγεται κουρασμένο. Αν μπορεί να γίνει γνώριμο χωρίς να γίνει βαρετό. Αν μπορεί να υπάρξει αρκετά στον χρόνο ώστε να χτίσει σχέση και όχι μόνο προσοχή
Γιατί τελικά αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα στο audio, όχι να τραβήξεις attention για λίγο, αλλά να γίνεις κάτι που ο άλλος περιμένει να ξαναβρεί